Jullie maakten dit mee mogelijk!
Roots & Rising is ontstaan vanuit een eenvoudig gevoel: dat jongvolwassenen vandaag te vaak alleen hun weg moeten zoeken op het moment dat ze volwassen worden.
Dat er weinig plekken zijn waar ze even kunnen vertragen. Waar niets van hen verwacht wordt. Waar ze kunnen onderzoeken wie ze zijn, wat ze voelen en welke richting werkelijk van hen is.
Dankzij jullie steun konden wij zo’n plek creëren.
Wat het in beweging bracht ...
Wat tijdens Roots & Rising gebeurt, laat zich niet altijd makkelijk uitleggen.
Daarom laten we liever de deelnemers zelf aan het woord:
“Ik kwam terug een stukje dichter bij mezelf.”
Ik ben 26 jaar en voelde mij enorm verloren over welke richting mijn leven was aan het opgaan. ik wist niet wat ik wou en zat met veel angsten en onzekerheden die mij tegenhielden en vond mijn plek niet. ik heb het gevoel dat de afgelopen jaren ik zo veel gevallen en opgestaan ben om nergens te geraken en ik schaamde mij en geraakte maar niet uit de put waar ik mij in voelde zitten, ondanks de zoveel pogingen. Ook meegaan op het kamp Roots Rising voelde voor mij angstige waar ik niet zeker over was of ik hier klaar voor was. Maar toch kon ik het idee van deel nemen niet loslaten, ik wist niet wat ik moest verwachten, of ik er bij ging passen en of dit de juiste keuze was voor mij, maar het bleef in mijn hoofd rondspoken en ik ben heel blij dat ik uiteindelijk de moed bij elkaar heb gehaald om mij in te schrijven.
de week was intens, maar op zo'n mooie manier.
dag na dag, voelde ik me iets losser komen en voelde ik mij terug een stukje dichter tot mijzelf komen.
Ik heb waar ik sta in mijn leven in een ander licht leren zien en zo veel schuld en pijn kunnen loslaten. voor mij heeft Roots Rising een gigantisch effect gehad op hoe ik naar mijzelf kijk.
Ik heb zo veel ontdekt en geleerd in een collectie van verschillende interesse velde, tactieken, etc. door de dinge die we deden maar ook door de mensen waarmee ik omringd was.
Er word daar een sfeer gecreëerd waar binnen je zo geaccepteerd voelt. iedereen was daar warm en oprecht en voor de volle 5 dagen voelde ik mij enorm gezien en hield ik er van om een deel te mogen zijn van deze tribe.
“Ik heb iets meer het gevoel dat ik tijd mag nemen om het uit te zoeken.”
mijn plek vinden in een groep is altijd nogal moeilijk, zeker als er veel emoties en kwetsbaarheid bij komen kijken. Ik vond het dan ook regelmatig lastig en al mijn bestaansrecht-issues en onzekerheden kwamen nogal hard naar boven. Maar ik was uiteindelijk wel oprecht blij dat ik geweest was (en dat is vrij uitzonderlijk, meestal ben ik nogal 'meh' over heel veel).
Het was heel fijn om te zien hoe hard iedereen elkaar accepteerde, hoeveel openheid en kwetsbaarheid er mocht zijn, hoe iedereen gewoon mocht bestaan, ... Dat voor mezelf toestaan lukt(e) niet echt (ik heb wel een heel huiltje gedaan bij Merel zonder mij te verstoppen, dat is voor mij op zich ook gewoon al heel veel), maar het gaf mij wel iets van hoop dat dat misschien wel kan en dat het leven aangenamer kan zijn dan ik het nu vind. Al die dingen zijn al lang een beetje een zoektocht in mijn leven en de motivatie om te blijven zoeken en proberen is vaak vrij laag, een beetje extra openheid daarin is dan ook heel welkom. Ik weet nog niet precies hoe ik een fijn leven kan creëren voor mezelf, maar ik heb iets meer het gevoel dat ik tijd mag nemen om dat uit te zoeken.
Ik vond het ook wel heel mooi om jullie vriendschap te zien, mensen tonen die platonische liefde niet zo vaak terwijl dat mega belangrijk is, ik ben fan!!
+ Ook gewoon goede activiteiten, mijn innerlijke magische bostrol was zeer tevreden.
“Jullie hebben mij laten zien dat ik hier mag zijn en dat ik genoeg ben.”
Ik kwam heel toevallig (toeval bestaat niet) iemand tegen waardoor ik in aanraking ben gekomen met roots & rising.
Meteen wist ik: dit is God’s werk, mijn werk
Ik heb in deze 5 dagen zoveel verbinding gevoeld, met andere zowel als mezelf
Soms kwamen er ook moeilijke stukken naar boven, maar ook daar voelde ik enorm veel compassie van de rest en leerde ik mezelf ook beter kennen.
Ik heb een veel beter zicht op wat echt belangrijk is, en dat is connectie. Jullie hebben mij laten zien dat ik hier mag zijn en dat ik genoeg ben.
Danku danku danku voor jullie liefde
“Ergens tussen de bomen ben ik mezelf weer tegengekomen.”
Ergens tussen de bomen,
ben ik mezelf weer tegengekomen.
Niet de versie die sterk moest zijn.
Niet de versie die wist wat ze wilde.
Maar de versie die voelde.
Die lachte.
Die leefde.
Ik heb mezelf verbaasd.
Met hoe diep ik kon voelen.
Met hoe snel mijn hart weer licht kon zijn.
Met hoe levensvreugde
zich stilletjes opnieuw in mij nestelde.
Ik heb mijn tribe gevonden.
Mensen die aanvoelen als spiegels.
Die zien zonder oordeel.
Die dragen zonder te vragen.
Die vieren wie ik ben, precies zoals ik ben.
Een plek waar ik me nog nooit
zo thuis heb gevoeld.
Waar alles mag zijn.
Waar niets moet.
Ik ben dankbaar.
Voor elke traan die mocht stromen.
Voor elke lach die mij weer herinnerde
aan wie ik werkelijk ben.
De elementen hebben me gedragen.
De aarde hield me vast
als ik het even niet meer wist.
Het water waste alles wat zwaar was.
Het vuur wakkerde mijn kracht aan.
De wind fluisterde me moed in.
Ik heb de donkere dingen aangekeken.
Niet om erin te blijven,
maar om ze eindelijk los te laten.
En in die ruimte,
was er licht.
Mijn ziel is daar gelukkig geweest.
Niet omdat alles perfect was,
maar omdat alles echt was.
Alsof mijn ziel daar even
is gered.
Ik zal het nooit vergeten.
Dit gevoel. Deze mensen. Deze plek.
Het heeft iets in mij veranderd.
En ik weet:
dit is nog maar het begin.
Er is zoveel moois
om nog te voelen,
zoveel meer om te leven.
Dankjewel.
“Ik werd herinnerd aan wie ik ben, wie ik wil zijn en wat voor leven ik voor mezelf wil.”
Heel impulsief besliste ik om me in te schrijven voor de retraite. Ik ben zelden impulsief; normaal denk ik over alles veel te veel na. Maar het bericht sprak me zó aan dat ik voelde: dit heb ik nodig.
Na de nodige inpak-paniek en een klein hartje, kwam ik aan op het terrein. Ik werd meteen verwelkomd door de open, uitnodigende blik van Yves. Ook Moan en Michael stelden me gerust met hun rustige aanwezigheid.
Elke dag voelde ik me meer en meer op mijn gemak tussen alle mooie mensen aanwezig. Moeilijke momenten werden met zachtheid tegemoet getreden. Woorden van begrip, elke ochtend verwarmende knuffels.
De tent werd mijn veilige plek, waar ik volledig mezelf kon zijn zonder te moeten presteren, zonder juist te moeten bewijzen of verantwoorden. De prachtige muziek, verbondenheid met de anderen en met de natuur: dat is voor mij het échte leven.
Ik kreeg nieuwe ideeën en inzichten en werd herinnerd aan wie ik ben, wie ik wil zijn en wat voor leven ik voor mezelf wil.
Ik zal altijd een stukje meedragen van deze ervaring en van de mensen die ik ontmoet heb. Ik hoop dat dat stukje mag groeien, hoe langer ik het meedraag. Dat het sterker mag worden en mij sterker mag maken. Dat het een blijvende herinnering wordt, een herinnering aan wat echt belangrijk is en aan wie ik echt ben.
Ik voel dankbaarheid en heimwee,
verbondenheid en gemis,
helderheid en twijfel,
alles tegelijk.
Dank u.
“Ik heb mijn hart gevonden, en dat kan ik nu omarmen.”
Ik kwam naar hier opzoek naar een diepere connectie met mijn medemens. Wat ik heb gevonden is onbeschrijfelijk, hier is mijn poging:).
De band die in de groep gebouwd is op een paar korte dagen is immens, de gedragenheid en het zorgen voor mekaar zonder oordeel of twijfel heeft iedereen uitgenodigd om te zijn wie ze echt zijn, schitterende zielen! Ik heb mijn Hart gevonden en dat kan ik nu omarmen, het liet de echte Marie aan mij zien en de groep heeft dat met open armen ontvangen.
Ik voel me hier thuis, dit is de hoogste bestemming van de mens en dat wordt nu een realiteit.
Dit IS het nu waar ik in wil vertoefen.
Dat gevoel werd gedeeld in de groep. Roots en rising is het begin van een nieuwe wereld waar we collectief aan werken. We bouwen mee aan het veld van Hart energie. Die voel ik nu harder dan ooit. Als ik in mijn hart zak ben ik terug in de bom liefde die daar aanwezig was/is;). Het veld dat daar gebouwd is/word kan enkel sterker worden.
Roots en rising, iedereen die daar aanwezig was, danku danku danku danku. Vanuit het diepste van mijn/ons Hart.
Tot de volgende keer
Jullie bijdrage was meer dan financiële steun
Ze hielp ons om Roots & Rising toegankelijk te maken voor jongeren voor wie deelnemen anders misschien moeilijker zou zijn.
Maar minstens even belangrijk: elke bijdrage liet ons voelen dat er mensen zijn die geloven dat dit soort plekken nodig zijn.
We zien Roots & Rising ook als een vorm van initiatie. Niet als een vast ritueel met een vooraf bepaald antwoord, maar als een overgangsruimte waarin jongvolwassenen bewust kunnen stilstaan bij wie ze zijn, wat ze achter zich willen laten en wat ze mee willen nemen in hun verdere leven.
In onze samenleving zijn er nog maar weinig plekken waar die overgang van jongere naar volwassene werkelijk wordt gemarkeerd. Terwijl net daar zoveel beweegt: identiteit, richting, verantwoordelijkheid, verbinding, verlies, verlangen en de vraag naar betekenis.
Jongvolwassenen hebben daarom niet alleen kennis, opleiding en kansen nodig, maar ook ruimte voor vertraging, ontmoeting, bewustwording, uitdaging en echte verbinding. Een plek waar ze zichzelf kunnen tegenkomen en waar iets nieuws mag beginnen.
Dat is wat we verder willen bouwen.
Dit is nog maar het begin
Roots & Rising wil verder groeien.
Niet alleen via meerdaagse trajecten, maar ook via terugkomdagen, Touchstones, workshops, ontmoetingen en andere plekken waar jongvolwassenen opnieuw verbinding kunnen maken met zichzelf en met elkaar.
We willen stap voor stap een gemeenschap bouwen rond die gedachte.
En misschien wil jij daar deel van blijven uitmaken?
